บทที่ 43 คุกเข่าขอแต่งงาน

ตอนที่ 43 คุกเข่าขอแต่งงาน

หลังจากหมดวันหยุดยาวช่วงปีใหม่ ผมรู้สึกว่าเวลาหนึ่งวันของผมมันมีไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะทันทีเมื่อสแกนหน้าเข้ามาทำงาน ช่วงเวลาทุกอย่างเหมือนมันมีลานไขเร่งให้เดินเร็วขึ้น พนักงานจากเดิมที่มีเพียงสิบสองคนตอนนี้เพิ่มมาเกือบสามสิบ และทุกคนแทบไม่มีใครนั่งติดเก้าอี้ เพราะทุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ